Op 8 november 2006 stelden de eerste triatleten zich voor aan elkaar. Althans: de meesten waren op dat moment nog triatleten in wording. Een voor een, honderden in totaal, achttien jaar lang. Wat volgde was een portret van een sportgemeenschap die zichzelf nooit te serieus nam.
Dit archief bevat berichten van gewone forumleden die zichzelf voorstelden. De inhoud is geen advies. Forumleden waren geen professionals. De samensteller aanvaardt geen aansprakelijkheid voor de inhoud van dit archief.
Niet iedereen deed mee. Was ook nooit verplicht. Sommigen stelden zich voor omdat een ander dat net ook had gedaan. Toch ontstond er al snel een vast format. Triatleten vulden een lijstje in: naam, leeftijd, fiets, favoriete eten, ambities. Sommigen hadden al jaren wedstrijden gereden. Anderen moesten nog aan hun eerste beginnen. Dat bleek dan uit dat lijstje. En ergens onderaan altijd: zwakste punt en sterkste punt. Dat rijtje vertelde de rest.
Hieronder de mooiste, eerlijkste en grappigste antwoorden op de standaardvragen. Zo dachten duursporters over zichzelf. Of in ieder geval: zo lieten ze het zien.
De eerlijkste beginners waren ook de meest voorkomende. Iemand had zich ergens voor ingeschreven, wist niet goed hoe, en zocht contact met andere triatleten om uit te zoeken wat er nu precies van een uithoudingsatleet in wording werd verwacht. Zwemmen was daarbij bijna altijd het probleem. Niet het fietsen, niet het lopen. Het zwemmen.
En dan vroeg altijd wel iemand: schoolslag of crawl?
"Zwemmen is mijn zwakste onderdeel. Hoe zit het met schoolslag? Aangezien ik de crawl nog niet goed genoeg beheers ga ik het met schoolslag proberen. Mag dit altijd? Ben je veel langzamer dan crawlers? Ik denk dat ik een beetje bang ben om voor joker te staan straks."
"Gewoon meedoen! De eerste keren zwom ik ook schoolslag, zelfs volledig ongetraind. Dan zwem je er 13 minuten over, maar goed. Ik zou wel goed doordrinken, anders krijg je weer andere problemen."
"Doel: finishen en plezier. Als het bevalt, meer doen!"
"Die schoolslag: tja dat wordt geen toptijd. Gelukkig doet mijn maat ook de schoolslag, dus ik heb in elk geval nog de kans op een-na-laatste te worden."
"Ik kom uit België, ben 32 en heb ongeveer een jaar geleden besloten om mijn eerste stappen te wagen in de triathlonsport. Op de fiets en het lopen lukte het vrij aardig. Het zwemmen echter was een ander verhaal. Na 1 lengte hing mijn tong al op de bodem van het zwembad."
"Welkom op het forum. En we zullen ons best doen."
"Ik heb het echt onderschat. Een jaar lang getraind, vanuit nul begonnen, en in het afgelopen seizoen heb ik de OD gedaan. Almachtig, wat een stel helden zijn jullie."
Het standaardadvies was altijd hetzelfde: doe mee, bouw later je techniek op, en verlies bij voorbaat al van je maat die ook schoolslag zwemt. Niemand staat voor joker, behalve degene die thuis blijft.
Sommige sporters kwamen met een gewone introductie. En een paar kwamen met een verhaal dat niet klopte met de rest. De man die trainingsadvies vroeg voor de Ironman in Almere terwijl hij woonde in Cambodja. De man die eerst in zijn eentje van Amsterdam naar Beijing fietste en daarna dacht: eigenlijk ben ik nog geen triatleet. En de man die in december een tv-programma zag over een Ironman in Maastricht, nog nooit van triathlon had gehoord, en vroeg of acht maanden voorbereiding genoeg was.
"Hallo ieder. 38 jaar, getrouwd, 2 kleine draakjes die maar 1 constante snelheid en geluidsniveau aanhouden. Docent Business Plan en Marketing. 2 meter 2 en 108 kilogram. Ik val verdorie geen gram af, ondanks al het trainen in de hitte hier. Doel is Almere 2010. Misschien in de categorie 100+ kilo, die zouden ze eens moeten instellen. Compleet met kwalificatiemogelijkheden voor Hawaii. Krijg ik stemmen voor hier?"
"Hé, blijf je het hele jaar in Cambodja? Als je een jaar vrij hebt ga je daar toch niet een jaar zitten? Wij waren er met twee weken wel klaar."
"We zitten hier omdat mijn vrouw voor Unicef werkt. Nog een jaar te gaan voordat we weer naar een ander land verkassen. Wie wil er komen trainen? Gastenkamer is vrij. Het fietsen hier is sensationeel."
"Wat als ik eens langskom en we trainen samen voor Almere? Cambodja."
"Je bent van harte welkom. Wel een stel stevige banden op de fiets leggen."
"Ik ga een IronMan doen! In 2010 ben ik in mijn eentje van Amsterdam naar Beijing gefietst in 100 dagen. Met de route die ik genomen heb kwam dat neer op 100 tot 120 kilometer per dag. Ik heb dit gedaan omdat ik mijn grenzen wil opzoeken en avontuur wil beleven. Nu wil ik een IronMan doen. Ik fiets al een tijdje en hardlopen heb ik regelmatig gedaan. Zwemmen doe ik heel soms een stuk. Dus ik ben nog een redelijke beginner op het gebied van triathlon."
"Een redelijke beginner? Je fietst alleen maar."
"Afgelopen december zat ik voor de televisie. Hier werd aangekondigd dat er in 2015 hoogstwaarschijnlijk een Ironman zou gaan plaatsvinden in Maastricht. Ik had nog nooit van een Ironman gehoord. Nu het nieuwe jaar is aangebroken en ik nog geen sportieve ambitie voor 2015 op mijn lijstje had staan, dacht ik: waarom niet?"
De meeste sporters begonnen met een leeftijd, een woonplaats en een eerste triathlon op de planning. Deze triatleet begon met zijn dochter.
"In december van 2012 hoorden we dat onze dochter van anderhalf jaar ernstig ziek was. In januari ben ik gaan hardlopen zodat ik mijn hoofd leeg kon maken. Ik loop nu puur recreatief wedstrijdjes. Als ik stuk ga denk ik aan mijn dochter en de moeilijke strijd die zij moet doorstaan. Fietsen doe ik al langer. Lopen heb ik nooit gedaan, want toen ik in 1995 mijn rug brak werd mij verteld dat ik nooit meer normaal zou kunnen lopen."
"Hier word ik even stil van. Veel sterkte en kracht toegewenst! Succes met trainen en als je wat wil vragen kom maar op. Aan motivatie zal het jou nimmer ontbreken, lees ik. Het enige advies wat ik je kan geven is dat je altijd goed naar je lichaam moet blijven luisteren, maar ook daar heb je al een wijze les in gehad. Welkom."
"Wat een heftig verhaal. Hoe is het nu met je dochtertje? Goed dat je sporten als uitlaatklep hebt gevonden in plaats van meer destructieve bezigheden. Ik ben op mijn 37e begonnen met triathlon en ook met zwemmen vanaf nul begonnen. Overigens werd mij ook verteld na een bovenbeenbreuk dat ik nooit meer normaal zou kunnen lopen. Nou zijn marathons en hele triathlons misschien ook niet normaal. Maar dat was niet wat er werd bedoeld. Veel succes met trainen en houd ons op de hoogte."
Triatleten die zich voorstelden zochten eigenlijk contact met anderen. Wat er dan soms van werd, was iets anders. Soms begon het met een vraag die er niet echt over ging, en voor je het wist liep het gesprek alle kanten op.
"Hoi. Is het eigenlijk toegestaan om met een tattoo mee te doen aan een officieel triathlon? Alvast bedankt en vriendelijke groetjes van een nog tattoovrije."
"Waarom zou dat niet toegestaan zijn?"
"Dus je hebt nog geen tattoo maar stelt je voor dat het niet is toegestaan om met een tattoo mee te doen? Ik ben benieuwd naar je verhaal."
"Het volbrengen van een hele triathlon is voor sommigen zelf een reden om er een te laten zetten. Dus ja, uiteraard toegestaan."
"Dat is bare-chest-policy. Superkinderachtige uberpreutsheid die doorgedruppeld is vanuit het Amerikaans georiënteerde ITU. Het enige antwoord hierop is een pak met de rits op de rug. Dan mag het wel. Laat ik daar nou net een tattoo hebben zitten, hahaha!"
"Ik heb zelf deze winter amper kunnen zwemmen door drie tattoeersessies."
"Pics or it didn't happen."
"Haha. Je ziet ze deze zomer wel voorbij komen op racefoto's."
Zijn topic over trainen in Cambodja werd halverwege een discussie tussen twee triatleten over medicijngebruik, trainingsleer en wat je wel of niet anoniem mocht zeggen. Hij schreef uiteindelijk zelf: "Heren, ik zou het op prijs stellen wanneer zulke discussies niet in andermans topic worden uitgevochten." Een meelezer voegde toe: "Jammer van het topic, want hij heeft op zich wel een apart verhaal te melden."
Herkenbaar voor iedereen die ooit in een groep sporters zat.
Wie voor het eerst van zich liet horen in de groep, werd vrijwel altijd welkom geheten. Het was een reflex. Soms één woord, soms een hele alinea met tips en links. En zo nu en dan iemand die het toch even anders zag.
Sommige introducties waren meer dan een lijstje. Ze vertelden een verhaal. Dit zijn er een paar.
"Tot vier jaar geleden was ik een echte non-sporter: ongezonde levensstijl waarbij ik liefst in de auto naar de groenteboer om de hoek ging. Door knieproblemen voelde ik me ook bevestigd in het niets doen. Totdat ik ook nog RSI in mijn schouders en armen kreeg. Op aanraden van een fysio ben ik toen gaan zwemmen. Vanaf de eerste zwemsessie was ik verslaafd: ik heb dit zwemmen van 'medisch noodzakelijk' opgebouwd naar conditietrainen. Vorig jaar heb ik een fiets gekocht. Ook bij het fietsen sloeg de verslaving toe. Nu ga ik ook beginnen met hardlopen. Het lijkt mij geweldig om voor een triathlon te trainen."
"In het dagelijks leven ben ik huisvader. De zwemjuf moest ook wel moeite doen om haar lachen in te houden toen ze me zag zwemmen. Maar zes weken later lukte het wel. Inmiddels zwem ik die 500 meter met gemak onder de twaalf minuten."
"Mogen we veronderstellen dat jij als huisvader optimaal de tijd hebt om lekker te trainen?"
"Buurmans gras is altijd groener. Ik train gemiddeld vier uur per week gericht op de triathlon. Verder doe ik krachttraining als ik met boodschappentassen vol naar huis loop en met nat wasgoed naar zolder ga. Rekken en strekken bij het ophangen en duurtraining achter de stofzuiger."
"De uitslag van Ter Aar is binnen. Ben een na laatste geworden, terwijl ik toch echt gezien heb dat er veel meer fietsers met lekke banden te kampen hadden. Heeft mij ongeveer acht minuten gekost, zodat ik uitkwam op 1:30 en een beetje. Vooraf zou ik getekend hebben voor 1:22."
"Mijn doel voor de volgende achtste: richting 1:15. Ik heb al ideeën hoe, want op de eerste wissel vallen nog minuten te winnen. En geen materiaalpech bij het fietsen."
"Hardlopen ging niet. Vaak geprobeerd, altijd een drama. Na een paar honderd meter ging alles me pijn doen. Een jaar of tien geleden heb ik me dan ook plechtig voorgenomen nooit meer te gaan hardlopen. Ik vond het niet leuk, het deed zeer, en het kostte nog tijd ook. Die triathlon zou er dus wel nooit van komen.
Nou ja, een paar maanden geleden heb ik het toch maar weer eens geprobeerd. Eigenlijk tegen mijn plechtige belofte, maar ja, dat buikje verdwijnt niet zomaar. Ik durf mezelf nog geen triathleet te noemen, maar ik ga op 6 september mijn eerste achtste doen. Mijn vrouw denkt dat ik dat nooit in die tijd ga halen, dus dat motiveert wel extra."
"Ok, afgelopen weekend dus mijn vuurdoop gehad. Mijn gehoopte 1:30 was te hoog gegrepen, het werd 1:35:42. Ben er wel tevreden mee. Ik vond het nog flink zwaar, vooral het lopen. Ik voelde me daarna heel erg lekker."
"Allemachtig... wat een stel helden zijn jullie. Ik heb het echt onderschat. Een jaar lang getraind, veel gezwommen, gelopen en gefietst. Maar onvoldoende de overgangen getraind. Ik ben nooit een hele snelle geweest, maar 10 kilometer lopen lukt me normaal gesproken echt wel onder de 55 minuten. Maar met een stuk zwemmen in de benen en na me kapot gefietst te hebben heb ik op mijn tandvlees de 10 kilometer in 1 uur en 15 minuten gedaan.
Ik had twee doelstellingen. Eén: finishen. Twee: over de streep met een glimlach. Beide is me gelukt."
"Hoi allemal, de erste keer dat ik in een Nederlands forum iets schrijv. Ik bin een duitse triathlet en kennelijk Nederlands is niet mijn moedertaal. Dus will jullie graag een betje clement met mijn manier te schrijven zijn.
Rhing, wat betekend dat? Dat is de nam in de regio Bonn voor de rivier, die in Nederland dann rijn heet. Maar toch is zwemmen mijn slechtest onderdeel, omdat ik freestyle eerst met 47 jaaren geleert heb. Nu bin ik 51 en in september was mijn eerste Ironman afstand in Keulen."
"Hallo allen, ik woon in Hardenberg. Na ruim tien jaar niks doen wat serieus sporten betreft heb ik mezelf tot doel gesteld in 2010 minimaal een achtste en een kwart triathlon te voltooien, ergens in de middenmoot."
"Hoe is zo'n forumnaam leuk?"
"Mijn forumnaam gebruik ik standaard op de diverse fora waarvan ik lid ben. De bijnaam is mij jaren geleden gegeven vanwege mijn vermogen om alles te slopen wat op mijn weg komt."
Ik ben net begonnen. Wil graag over een jaar een kwart doen. Is dat haalbaar als ik nu drie keer per week train?
Hangt ervan af wat je nu al kunt. Maar ja, in principe wel. Al gaat dat eerste jaar voorbij voor je het weet en zeg je daarna: eigenlijk wil ik de halve doen.
Wie zei "gewoon een achtste" deed twee jaar later de hele. Iedereen had het zien aankomen. Niemand zei er iets van. Er werd gewoon gewacht.
Hoe zit het met schoolslag? Ik denk dat ik een beetje bang ben om voor joker te staan straks.
Gewoon meedoen. Er zijn vrijwel altijd mensen die schoolslag zwemmen. Er moet toch iemand het laatste uit het water komen. Misschien ben jij dat, misschien iemand anders.
De schoolslagger deed mee. Finishte. Deed het jaar daarna weer. Zwom dit keer crawl.
"Ik was als de dood voor open water. Zelfs in een onbekend zwembad kan ik al heel bang worden." Ze wilde toch de hele van Almere doen. Ooit. Haar vader had die gedaan in 1985. Ze was er tien jaar bij geweest als kind en had geroepen dat ze het op haar 23e zou doen. Het werd door een blessure niets. De droom bleef. Ze schreef zich in 2009 in op het forum om het opnieuw te proberen.
In het topic "Welke leeftijd begonnen met triathlon?" vroeg iemand of anderen ook pas op latere leeftijd waren begonnen en of dat normaal was. Het bleek niet alleen normaal maar ook regelrecht universeel. Wat volgde was een reeks sportbiografieën in tijdlijnvorm die samen een heel mensenleven beschrijven.
"Ik heb al een tijdje (meelezend) lid van het forum, maar heb me nog niet voorgesteld, waarvoor excuses."
Vond je het leuk? Maak een nieuw filter of…
Nieuwe rubrieken, achtergronden bij het forum, grappige vondsten uit de archieven. Alleen een kort berichtje als er iets de moeite waard is.
Ze stelden zich voor als beginners. Een bakker die bonen haatte. Een man die zweefvloog maar dat even aan de kant zette. Een Duitser die zijn best deed. Een huisvader die duurtrainde achter de stofzuiger. Ze werden triatleten. Sommigen langzaam, sommigen snel, allemaal op hun eigen manier.
Het forum wachtte altijd geduldig op het vervolgbericht.